ميخواد بباره و غم چند ساله اش رو روي دل مهربون تو خالي كنه ...

 تصوير زيباي تو با اون چشمان زيبايت الان جلوي چشمان گريونم جان گرفته و ميخوام

باهات حرف بزنم ، ميخوام برات بگم از عشقم ، از انتظاري كه براي رسيدن به تو كشيدم 

 و ميخوام بگم از جدايي ، ميخوام بگم كه بعد از رفتن تو چي كشيدم  ...

 پس خوب گوش كن ، نه با گوشات گوش نكن با قلبت گوش كن اي مهربون من :

اميد زندگيم ، مهربونم ، من تو را دوست دارم به حد پرستش

آري ! من تو را ميپرستم ، من تو را عاشقانه ، عارفانه ، بي هيچ بهانه و اميدي دوست

دارم و هرگز فراموشت نخواهم كرد چون تو تنها كسي هستي كه تونستي پا به اين قلب

 سنگي ام بذاري و اينو بدون كه زندگي بي تو براي من معنايي نداره

اي كاش ميتوانستم قلبم رو از سينه دربيارم و نشونت بدم كه روي اون نوشتم دوستت

دارم تا ابد ...

و اين رو بدون كه من هنوز هم منتظرت هستم و براي من خدا يكيست و تو هم يكي ...

عزيز مهربونم اگر روزي شنيدي كه دختري عاشق و چشم انتظار از دنيا رفت بدون اون دختر

منم كه در اوج چشم انتظاري خاكستر شدم و اون روز بياد آور خاطراتي رو كه با هم داشتيم

، بياد آور كه هميشه چشمان گريونم با چه التماسي بهت ميگفت كه دوستت دارم اما تو بي

توجه به اونا منو تنها گذاشتي و رفتي ...

تو رفتي اما اينو بدون كه من هميشه به ياد تو زنده ام و هيچ گاه فراموشت نخواهم كرد و

تا آخرين روز زندگي ام قلبم فقط براي تو ميتپد ...

كسي كه روزي در انتظار چشمانت جان خواهد داد ...

قاصدك چشمانش پر از اشك شد و در لابه لاي گريه هايش گفت :

با من بگو اي قاصدك ! با من چشم انتظار ...

گفتم : آري ! قاصدك ! آري ! طاقتش را دارم ! بگو ...

بي فايده ...

دلم گرفته ، از همه چيز از همه كس ، از همه اين آدمايي كه دور و برم دارن پرسه مي زنن !

دلم گرفته از تو ، از خودم ، از همه ي اونايي كه يه روز با كلي كلك و اشوه ميان دلت رو بر

ميدارن مي برن و بعد از چند ماه ، موقعي كه تازه داري بهش عادت ميكني يه روز مياد و

يه پاكت ميده دستت و ميگه اين مال توئه و مي ره ...

مي ره و ديگه حتي پشت سرش رو هم نگاه نمي كنه ، اما تو همونجوري وايميستي

و رفتنش رو تماشا مي كني و وقتي كه كاملا از جلوي چشمان گريون محو شد تازه متوجه

مي شي كه يه چيزي داره توي دستت سنگيني مي كنه ، اونوقته كه تازه به خود مياي و

ميبيني هنوز پاكت توي دستته ، براي همين اولش براي باز كردن پاكت كمي دست دست

مي كني و با خودت مي گي نكنه يه نامه باشه كه توش نوشته : « ما به آخر خط رسيديم ،

ديگه خسته شدم » يا ميگي نكنه توي پاكت عكسايي كه با هم گرفتيم و حالا كه ديگه همه

چيز تموم شده برام پس آورده و هزار جور فكر ديگه كه توي ذهنت مياد كه مدت عمر هر كدوم

چند ثانيه بيشتر نيست چونكه تو به هيچ وجه نمي توني اين فكرا رو باور كني چون تو به

عشقي كه بينتونه ايمان داري ، براي همين تموم اين فكرا رو از خودت دور مي كني و يه

بسم الله ميگي و پاكت رو باز ميكني ...

بعد از اينكه پاكت رو باز كردي ديگه هيچ چيز متوجه نمي شي و همون جايي كه ايستاده بودي

ميشيني و ميزني زير گريه و اشكات بي اراده مثل اسكي سواراني ماهر از روي صورتت

مي افتن پايين و دستات يخ ميكنن و رنگ ميپره ...

حالا ديگه هر كي از كنارت رد ميشه بهت ميگه خانوم حالتون خوبه ؟ ميتونم كمكتون كنم ؟

اما تو جوابي نداري كه بدي ، چون هنوزم باورت نميشه اوني كه توي پاكته همون دل پاك و

صاف توئه كه يه روزي با تمام عشق و اميدي كه توي سراسر وجودت بوده دادي به يه نفري

كه به اندازه تموم دنيا دوستش داشتي ...

بعد كلي گريه و غصه خوردن با خودت فكر ميكني آخه دل من كه يه دل سالم بود اما اين دلي

كه توي پاكته يه دل شكسته و خرد شدس ...

خلاصه ديگه هيچ چيز توي اين دنيا برات مهم نيست و ديگه به هيچ چيز و هيچ كس اهميت

نميدي و بدون اينكه حواست باشه كجايي ، بلند داد ميزن:

رفت .